NETFLIX - PROGRAM KOMEDIOWY
- Jesteśmy gotowi. - Mamy wychodzić?
Gad!
Panie i panowie, Gad Elmaleh!
Montreal!
Dziękuję!
Jestem wzruszony. Wspaniale tu być.
Cieszę się, że jestem w Montrealu.
W końcu coś nas łączy.
Mieszkałem w Montrealu przez kilka lat.
Uwielbiałem tu mieszkać.
Dostałem paszport kanadyjski.
Kanadyjski. Super.
Mam też marokański.
Nie, chwila.
Nie używam go.
Jestem dumny z moich marokańskich korzeni,
ale oczywiście to nie jest najlepszy czas...
by podczas kontroli granicznej pokazywać wielki, zielony paszport
z wielkimi literami w języku arabskim i złotą czcionką...
mówiąc: „Jestem komikiem”.
Gdy pierwszy raz wjeżdżałem do USA, gość spytał: „Czemu tu jesteś?”.
Powiedziałem: „Jestem komikiem”.
On na to: „Opowiedz kawał”.
Spytałem: „Czemu?”. „Żeby udowodnić, że tym się zajmujesz”.
Od tego czasu, gdy pytają, czym się zajmuję,
mówię, że jestem proktologiem.
„Mam zademonstrować?”
Stany Zjednoczone są bardzo skomplikowane. Ostatnio sporo tam pracuję.
Otrzymanie wizy jest bardzo skomplikowane.
W przeszłości była po prostu wiza pracownicza.
Teraz trzeba być bardziej dokładnym.
Ja, na przykład, mam wizę „komiczną”.
Mogę stać przed publicznością i opowiadać dowcipy.
Ale nie wolno mi tańczyć.
Gdybym zatańczył, urzędnik imigracyjny powie:
„Czy to był taniec? Proszę ze mną.
Proszę pokazać swoją wizę D2 do tańca”.
To staje się coraz bardziej skomplikowane.
Amerykanie są fajni. Okazują zainteresowanie.
Zawsze pytają, skąd jesteś. Ale używają protekcjonalnego tonu.
Gdy pytają: „Skąd jesteś?”, brzmi to jak: „A ty skąd?”.
„Skąd jesteś, dzikusie?”
„A ty skąd? Pomożemy ci. Jesteśmy Amerykanami”.
„A ty skąd?”
To zależy. Gdy powiem: „Z Francji”,
zawsze dostaję bardzo dziwną odpowiedź.
„O, z Francji.
W ubiegłym roku
mój kuzyn...
był we Włoszech”.
To zupełnie inny kraj.
Mają inny język i organizację.
Nie wspominam nawet o Maroku.
Gość nie ma pojęcia, gdzie leży Maroko.
„Maroko”. Czasem powiedzą: „A, Monako”.
A ja na to: „Nie, to było później”.
Ale to ciekawe.
Wszyscy pytają, czemu pojechałem do USA, by opowiadać dowcipy po angielsku.
We Francji mówią: „Nie musisz tego robić!”.
Wiem. Uwielbiam moją francuską widownię.
W USA daję odpowiedź w amerykańskim stylu:
„To dla mnie wyzwanie”.
To idioci.
Co wieczór występowałem w klubach komediowych.
To zupełnie coś innego niż Europa czy Quebec.
W USA ludzie siedzą przed tobą i jedzą.
Myślałem, że wyzwaniem będzie angielski.
Nie, to występowanie przed kimś,
kto próbuje się śmiać, żrąc cheeseburgera.
Amerykanie mają obsesję na punkcie jedzenia!
Podczas trasy widziałem różne dziwactwa. Mają konkursy jedzenia!
W Europie takie konkursy wygrywa ten, kto przyrządzi najlepsze potrawy.
Tam wygrywa ten, kto najwięcej zeżre.
Po co ktoś zjada 19 hot dogów?
„Czemu to robisz? Rozchorujesz się!”
Choć to ciekawe.
Szczerze mówiąc, chciałem przeżyć amerykański sen.
Marzyłem o tym od dzieciństwa.
Gdy dorastałem w Casablance,
tata zabierał mnie na plażę i mówił coś niesamowicie zabawnego,
wskazując palcem Ocean Atlantycki: „Jeśli wsiądziesz do łodzi...”.
Miałem pięć lat. Nie zamierzałem wsiadać do łodzi.
„Jeśli wsiądziesz do łodzi i popłyniesz prosto...
znajdziesz się w Ameryce”.
Byłem zafascynowany poezją tych słów
i myślą o podróży do odległej Ameryki.
Zaszczepił we mnie ideę amerykańskiego snu.
Zastanawiałem się, czy po drugiej stronie oceanu
jest amerykański tata...
który opowiada swojemu synowi o marokańskim śnie.
Raczej nie.
„Tato, co tam jest?” „Pojęcia nie mam”.
Ameryka jest dla nas fascynująca. Bądźmy szczerzy.
Mówimy: „Nie, niezbyt”.
Ale uwielbiamy ją!
W ubiegłym tygodniu w Nowym Jorku widziałem Francuzów w koszulkach NYPD.
„Policja Miasta Nowy Jork”.
Francuzi nie lubią policji we Francji.
Ale gdy tylko są w Nowym Jorku: „Bruno, »NYPD«. Czy to nie super?”.
Nie sądzę, by Amerykanie w Paryżu pytali,
gdzie mogą kupić koszulki z napisem „Policja”.
Szczerze wątpię.
Gdy Amerykanie lecą do Paryża, oczekują banałów, jakie znają z filmów.
Jak wąskie uliczki z kostką brukową...
gdzie staruszek gra na akordeonie w świetle księżyca...
a mim robi coś na drugim planie.
Jeden gość powiedział mi nawet: „Chcę zobaczyć tego mima”.
Chcą zobaczyć szczurka przyrządzającego croque monsieur.
Mieszkałem w Paryżu przez 30 lat i nigdy nie widziałem takich uliczek.
I, oczywiście, nie mówią po francusku.
Jeśli spytacie kogoś anglojęzycznego w USA czy Kanadzie:
„Mówisz po francusku?”...
powie: „Uczyłem się francuskiego w liceum przez dwa lata...
ale zapomniałem”.
Język angielski jest skomplikowany. Próbuję się go nauczyć.
Bo nie mówię po angielsku.
Nauczyłem się tylko całego występu po angielsku.
Wszystko jest wyreżyserowane!
Dobrze mi idzie, z wyjątkiem klubów.
Gdy rozmawiam z widownią, mam problemy.
Kiedy ktoś coś do mnie mówi, to ja...
Kiedyś postanowiłem improwizować jak komicy amerykańscy.
W pierwszym rzędzie siedziała para.
Spytałem: „Jak długo jesteście razem?”.
On na to: „To moja siostra”.
A ja: „I nie nudzi wam się seks?”. Bo nie wiem!
Angielski jest trudny! Naprawdę trudny dla Francuzów.
Gdy uczysz się języka obcego, zawsze ktoś się spyta:
„Gad, mogę o coś spytać? To zajmie tylko chwilę.
Czy masz czasem sny po angielsku?”.
Tak, mam sny po angielsku. Koszmary.
Śnię po angielsku i proszę wszystkich, by mówili wolniej. To skomplikowane.
Skomplikowany język! Słownictwo i gramatyka.
„Have, been, done, gone”.
Trzeba akcentować właściwą sylabę, ale nigdy nie wiadomo którą!
Nie wiem nawet, jak akcentować słowo „akcent”!
Czy to „AK-cent”, czy może „ak-CENT”?
Nie wiem.
Wszystko jedno. JED-no. Nie wiem. Jed-NO!
To skomplikowane!
Chciałem kupić synowi czapkę baseballową.
Ale w hotelowej recepcji powiedziałem coś głupiego:
„Chciałbym kupić casquette”.
A „casket” to po angielsku „trumna”.
Recepcjonista spytał: „Na kiedy?”. „Już, bo lecę do Europy”.
„Ile?” „Jedna dla mnie, druga dla syna”.
Gdy prosisz Amerykanina o pomoc, sprawa komplikuje się jeszcze bardziej.
Pytasz: „John, mówi się had been czy have been?”.
Zawsze mówią: „Tak i tak”.
Bo nie wiedzą.
To trudne, moi przyjaciele. Skomplikowane. Złożone.
Trzeba uczyć się idiomów. I akcentu.
My im pomagamy, ale oni nie pomagają nam, gdy coś nam się pomyli.
Kiedyś w Nowym Jorku wsiadłem do taksówki i powiedziałem:
„Proszę na lotnisko »dżi« FK”.
„G” zamiast „J”.
To żaden poważny błąd.
Nadal słychać trochę „dż”.
Ale gość nie miał pojęcia, o czym mówię.
Powiedziałem: „Serio?
Ile tu jest miejsc, w nazwie których jest F, K i lotnisko?”.
Kto by się nie domyślił? To szaleństwo.
Nie powiedziałem przecież „XFK” czy „QFK”.
Gdybym był taksówkarzem, a ktoś powiedziałby „lotnisko KFC”...
to zawiózłbym go na JFK.
Nie dlatego, że wiem, że na JFK mają KFC!
Dlatego, że potrafię się domyślić, o co ktoś pyta!
Wyobraźcie sobie, że w Paryżu podchodzi do mnie obcokrajowiec
i mówi: „Przepraszam...”.
Nie zatrzymałbym się, ale wyobraźcie sobie.
To stereotyp Paryżanina.
Mówi: „Przepraszam bardzo...”
i myli nazwę. Mówi na przykład: „Szukam wieży iPhone”.
Nie powiedzielibyście mu: „Nie znam takiej wieży”.
Nie zaprowadzilibyście go do sklepu Apple. Zrozumielibyście go!
Domyślilibyście się, że pyta o wieżę Eiffla.
Taksówkarz, którego spytałem o „GFK”, cały czas poprawiał mój akcent,
a sam był z Indii.
Żaden problem. Powiedziałem mu: „Obaj jesteśmy imigrantami.
Może pomożemy sobie wzajemnie?”.
Chciałem powiedzieć: „Miał pan rację z tym »dżej« w JFK,
ale powiedział pan »lutnisko«”.
Ale nic nie powiedziałem.
Szanuję hinduskich taksówkarzy w Nowym Jorku.
Nie wiem, jaki ci taksówkarze...
mają abonament w telefonie...
ale pewnie jakiś specjalny do monologów. Darmowe minuty na monologi.
Zawsze gadają przez telefon,
a gość, z którym gadają, nigdy nic nie mówi.
Siedzisz z tyłu i słyszysz odgłosy...
Ten po drugiej stronie słuchawki też...
Nawet nie wiesz, że gadają przez telefon. Myślisz, że mówią do ciebie!
Pytasz: „Co?”, a on mówi: „Rozmawiam przez telefon”.
I zaczyna nabijać się z ciebie przez telefon!
Można się domyślić, bo mówi...
Mam to gdzieś. Dzwonię po Ubera.
Uber to ciekawa sprawa.
Gdy dzwonię po Ubera i patrzę na ekran, fascynuje mnie to,
jaką kreatywnością wykazują się ci kierowcy.
Wyczyniają tymi autkami takie rzeczy, jakich nie zrobicie prawdziwym samochodem.
Skaczą z ulicy na ulicę...
obracają się wokół własnej osi i jeżdżą po wodzie.
A potem dzwonią do ciebie. To coś nowego.
„Halo, gdzie jesteś?”
Gdzie jestem? Przyjechał po mnie wujek?
„Czekam w domu”. „Dobra, już jadę”.
„Wiem. Po to właśnie jest ta aplikacja”.
Kiedyś zdarzyło mi się coś zwariowanego.
Wybierałem się na kolację z kobietą i...
Co, nie słyszeliście o czymś takim?
Dziękuję. I dobry wieczór.
Wsiadłem do Ubera, a kierowca mówi:
„Gdy dojedziemy na miejsce, otworzę panu drzwi”.
Powiedziałem: „Nie trzeba”.
„Nie, chcę zapewnić panu dobrą obsługę.
To moja praca, którą kocham”. „W porządku”.
Pojechaliśmy po nią i dojechaliśmy do restauracji.
Zatrzymał się, ja czekam.
A on zapomniał.
Siedziałem na tylnym siedzeniu i czekałem jak idiota.
Dziewczyna pyta: „O co chodzi?”.
A ja, jak Ludwik XIV, mówię: „On otworzy drzwi”.
Wszystko zależy od tego, gdzie jesteś.
Podoba mi się fakt, że w Nowym Jorku można złapać taksówkę na ulicy.
W Montrealu to skomplikowane.
W Paryżu to zwariowane.
Taksówka jest wolna. Kierowca cię widzi.
Ale nie zatrzyma się. Tak to działa.
W Maroku to jeszcze bardziej zwariowane.
Taksówka nie jest wolna, ale kierowca i tak się zatrzyma.
W samochodzie jest już ośmiu pasażerów!
Tak wymyślono uberPOOL.
Wciskasz się do samochodu...
między jarzynami czy czymś innym.
A kierowca decyduje, dokąd jedziesz.
Ma listę przystanków.
„Nie, dajcie mi spokój. Mam zaplanowaną trasę.
Mam osiem przystanków. Wysiądziecie tam, gdzie wam bliżej”.
Nie!
Wszystko o was wiedzą. Tak jest w Maroku.
Kierowcy taksówek wiedzą wszystko.
Kiedyś podałem takiemu adres, a on mówi: „Czyli do wujka!”.
Skąd wiedział?
Uwielbiam spacerować. Lubię chodzić na spacery.
Dziś też trochę spacerowałem. Uwielbiam to.
Dużo spaceruję po Nowym Jorku. Lubię pytać Amerykanów o drogę.
Są mili. Super.
Uwielbiają wykorzystywać Starbucksa jako punkt orientacyjny.
W Europie mamy system metryczny.
W USA jednostką miary jest Starbucks.
Amerykanie, dając wskazówki, muszą wspomnieć o Starbucksie.
„Idź prosto. Po lewej będzie Starbucks.
W prawo. Przy kolejnej przecznicy będą dwa Starbucksy. Skręć w lewo.
Dojdź do następnej przecznicy.
Przy trzeciej przecznicy będą trzy Starbucksy. Skręć w prawo.
Przy kolejnej przecznicy nie będzie Starbucksa.
Ale bez paniki. Idź dalej”.
Lubię też pytać o drogę w Paryżu.
Paryżanie robią coś niespotykanego nigdzie indziej.
Gdy podasz nazwę ulicy, której szukasz, odśpiewają ci ją.
„Przepraszam, szukam rue de la Paix”.
Rue de la Paix
Był z żoną. „Madeleine, wiesz?” A ona to samo.
Rue de la Paix
Jeszcze lepiej. Mówi: „Znam inną ulicę. Powiedzieć panu?”.
„Nie, proszę pana. Szukam rue de la Paix”.
W USA lubię przyglądać się ludziom.
Amerykanie uwielbiają stać w kolejkach. Nie wiem czemu.
Gdzie byście nie poszli, ludzie stoją w kolejce.
Widzą kolejkę i ustawiają się.
Kiedyś spytałem gościa, na co czeka. Powiedział: „Na moją kolej”.
„Czemu?” „Nie wiem.
W końcu będzie moja kolej i coś się wydarzy”.
„Ale czemu?” „Bo jak pójdę, to stracę moją kolej”.
Boją się stracić swoją kolej.
I są zorganizowani. Stoją w prostej linii. Bez problemu.
We Francji ludzie czekają w...
A w Maroku...
czekają w kółku.
Amerykanie są mili, zwłaszcza gdy jesteś z Paryża.
Czasem sprzedawcy w sklepach aż za bardzo się starają.
Stajesz się wtedy podejrzliwy.
W sklepie w Nowym Jorku gość powiedział do mnie: „Witamy.
Jak pan się ma? Jestem Jason.
Jeśli mogę w czymś pomóc, proszę śmiało pytać.
Jestem do pańskiej dyspozycji”.
Powiedziałem: „Jason, przesadzasz.
Wywierasz na nas ogromną presję”.
Ale on był taki entuzjastyczny!
Spytałem go o coś, a on zaczął biegać po sklepie!
Ludzie go zatrzymywali, a on mówił: „Pomagam temu panu!”.
„Jason, spokojnie”.
Poszedł szukać na zapleczu, po czym wrócił i mówi:
„Przykro mi, nie mamy tego”.
„W porządku”. „Naprawdę mi przykro”.
„Jason, przestań, do cholery!
Uspokój się”. „Nie, zadzwonię do innego sklepu”.
„Nie, zapomnij o tym, Jason!
Nie zawracaj sobie tym głowy!” „Nie, zadzwonię...”
Wtedy powiedział coś, czego nie słyszy się we Francji:
„Sprawdzę jeszcze raz”.
We Francji nie sprawdzają nawet pierwszy raz!
We Francji gość powie: „Nie mam, chyba że poszukam”.
W USA jest taki sklep, za którym Francuzi przepadają.
To Abercrombie.
Znacie ten sklep?
Nie ma go w Quebecu.
Widzę to po waszych minach. „Nie ma tu takiego”.
Abercrombie. Ten zapach i mrok.
Niektórzy młodzieńcy pracują w Abercrombie bez koszul.
Z obnażoną klatą.
Oglądałem koszule, gdy podszedł do mnie chłopak i powiedział:
„Te koszule są świetne. Moje ulubione”.
„To czemu nie masz jej na sobie?”
A te świece zapachowe! To jakaś obsesja.
Świece są wszędzie. To coś wyszukanego. Luksusowego.
Ludzie kupują świece, bo ładnie pachną.
„Zapaliłeś świece?” „Zapal świecę”.
„W tym sklepie wszędzie były świece. To było super!”
„Co ci kupił?” „Świecę”. „Naprawdę?” „Tak, wielką świecę”.
„Poszliśmy na kolację. Zapalili świecę”.
„Zanim poszedł spać, zgasił świecę”.
Wszystko kręci się wokół świec.
Świece są wszędzie i mają coraz bardziej wyszukane zapachy.
Parę dni temu byłem w sklepie w Paryżu
i widziałem świecę o zapachu „poniedziałkowy poranek na Alasce”.
Nigdy tam nie byłem.
Powąchałem i myślę: „Może i Alaska, ale poniedziałek?
To pachnie jak wtorek”.
To takie hipsterskie.
Hipsterskie. Ekscentryczne.
O co chodzi z tymi sklepami, pojawiającymi się jak grzyby po deszczu,
które sprzedają dwie koszule, świecę, rower i udziec jagnięcy?
O co chodzi?
„Macie skutery?” „Nie, ale mamy ciasta”.
To dziwne.
I staje się bardzo wyszukane.
Super. To coś innego. W USA wszystko jest inne.
W Quebecu i we Francji ludzie robią ankiety na ulicach.
Stoją z ankietami i pytają o różne rzeczy.
Stowarzyszenia i organizacje chcą pieniędzy i proszą o podpis.
Ciekawe, że wszyscy, którzy o coś proszą,
mają coś wspólnego - język ciała.
Próbowałem to przeanalizować.
Ich ciała chcą się do nas przysuwać, ale umysły podpowiadają, że nie powinni.
Zawsze demonstrują ciekawy język ciała.
„Przepraszam, jestem ze stowarzyszenia. Chciałbym zabrać dwie minutki.
Robimy to dla wielorybów, bo chcemy dać coś w zamian...”
Albo podchodzą do nas, gdy idziemy w ich kierunku,
a gdy się spotkamy, bum!
Idą tyłem i mówią: „Staramy się...”.
Czy ci ludzie przechodzą szkolenie? Jak to się odbywa?
Rozpocząłem nowe życie w Nowym Jorku z moim występem w języku angielskim.
Nowy Jork to szalone miasto. Wszystko dzieje się tam szybko.
Ale jest dobrze, poznałem wielu nowych ludzi.
Poszedłem zobaczyć Statuę Wolności.
Byłem ciekaw, jak wygląda dar Francji dla Stanów Zjednoczonych.
Dlaczego Francuzi postanowili dać amerykańskim przyjaciołom statuę?
Pewnie poznali się dawno temu
i czuli się jak wy, gdy wasze dzieci mają iść na urodziny bogatego dziecka.
Nie wiecie, co mu kupić, bo wszystko już ma.
Pewnie powiedzieli: „Co damy Amerykanom?”.
„Nie wiem...
Darmową służbę zdrowia?” „Nie, to im się nie spodoba”.
Właśnie. „Nie wiem”. Dziękuję.
To były dziwne oklaski.
Jak fala, która poszła od tyłu do środka.
A ci na balkonie: „Będziecie klaskali?”.
„Nie chce mi się. Dobry występ, ale chcę czuć własny rytm”.
„Własny »ryt«!”
W Quebecu to bardzo ważne, by nie wymawiać końcówek wyrazów.
Czyli socjalis i profesjonalis.
Zawsze byłem ciekaw, co mieszkańcy Quebecu robią
z tymi końcówkami, których nie używają.
Pomyślałem, że pewnie je recyklingują.
I tak właśnie jest! Do francuskiego słowa ici
dodają dwa „T” z innego słowa i wychodzi icitte.
Zrobili naradę i ktoś powiedział:
„Statua będzie świetna.
Zrobimy taką wielką, androgeniczną postać w koronie...
trzymającą iPada i pochodnię.
Spodoba im się. Będą nią zachwyceni.
I dodamy jej paryskiego szyku.
Będzie dobrze”.
I Francuzi wysłali to Amerykanom. Przy pomocy Amazon Prime.
Amerykanie dostali e-maila o treści:
„Tym, którym to się podobało, podobała się też wieża Eiffla.
Czy to was zainteresuje?”.
W Nowym Jorku trudno znaleźć mieszkanie.
Zwłaszcza gdy nie jesteś Amerykaninem.
Agentka nieruchomości pokazała mi wiele miejsc.
Pewnego dnia powiedziałem: „Podoba mi się to, ale muszę pomyśleć”.
Ona na to: „Nie, musisz decydować się teraz”.
„Pozwól mi to przemyśleć!” „Nie.
Ktoś inny też jest zainteresowany”.
W Nowym Jorku zawsze jest ktoś zainteresowany.
W Paryżu też. Wszędzie.
Nie wiem, kim on jest.
Kiedyś w końcu zapytam tego gościa:
„Jak to możliwe, że wynajmujesz wszystkie mieszkania?”.
Potem agentka powiedziała mi: „Pierwsze pół roku płatne z góry”.
Człowiek głupieje, jak czegoś chce. „Dobrze!”
I dodała: „Wymagamy też dziewięciu rekomendacji”.
Nawet nie znałem dziewięciu ludzi.
Spytałem ją: „Napisze mi pani jedną z nich?
Pani, kierowca Ubera...”.
Wtedy przypomniałem sobie, że na Brooklynie mieszka kuzyn mamy.
Spytałem mamę, czy mogę do niego zadzwonić.
A ona na to: „Nie! Proszę! Tylko nie do niego!”.
Spytałem: „O co chodzi, mamo?”. „Jest stary i ma schizofrenię”.
Ja na to: „Świetnie! Będzie więcej ludzi”.
Byłem dziś u znajomego.
Remontował ostatnio.
Wiecie, jak to jest, gdy ktoś opowiada, jak było wcześniej?
Nie obchodzi was to. Chcecie tylko napić się kawy.
„Powiem ci, jak tu było wcześniej”.
„Nie obchodzi mnie to. Nie widziałem tego. Teraz jest dobrze”.
„Nie, musisz wiedzieć...
To niewiarygodne, co tu zrobiliśmy.
Kuchnia była z drugiej strony.
A tu, gdzie siedzisz... Spodoba ci się to.
W tym miejscu była ściana. Czyste szaleństwo”.
„Nie.
To żadne szaleństwo”.
Wtedy przyszła jego żona.
„Znasz Jessicę?” „Tak”.
„Wcześniej wyglądała inaczej”.
„Widzę, że miała jakiś zabieg”.
Trudno odnosić się do czegoś, czego sami nie doświadczyliśmy.
Nie wiem, czy to dobre porównanie.
Znacie to uczucie, gdy ktoś wam mówi, że zmarł ktoś, kogo nie znaliście?
Czujecie pewnego rodzaju sprzeczność.
Mówicie, że wam przykro, ale w gruncie rzeczy macie to gdzieś.
Zwłaszcza gdy rozmówca dodaje, że ta osoba miała 98 lat i zmarła we śnie.
Wtedy chcecie powiedzieć: „Zamknij się. Daj mi spokój”.
Wspaniale znów słyszeć język francuski.
Czasem brakuje mi tego w USA.
Nagrałem sobie płytę do słuchania w samochodzie.
Włączam i słyszę krzyk: „Z drogi, idioto!”. Po francusku.
To mnie uspokaja.
Poprawia mi to humor.
W USA są rzeczy, których nie rozumiem.
Jest taki sport, którego w ogóle nie pojmuję.
Staram się. Jak inni Francuzi i Europejczycy.
Wszyscy staramy się pojąć baseball.
Kanadyjczycy trochę go rozumieją. Macie drużynę.
Ale w sumie udajecie. Nie rozumiecie tego do końca.
Ja w ogóle nie rozumiem, co oni robią.
Staram się, ale to nudne. Oni nic nie robią.
Odbijają piłkę, zatrzymują grę, a potem zaczynają spacerować.
„Co wy robicie?”
Kumpel powiedział: „Musisz zobaczyć to na żywo!”.
Wziął mnie na stadion Metsów w Nowym Jorku.
To samo. Nudy, tyle że na żywo.
Oglądamy mecz, a on w pewnej chwili mówi:
„Chodźmy po hot dogi i pizzę”.
Nie było nas przez 25 minut.
Gdy wróciliśmy, ten sam gość nadal stał w tej samej pozycji.
Powiedziałem: „Jerry, zatrzymali mecz?”.
Wiecie, ile może się wydarzyć w ciągu 25 minut meczu piłki nożnej?
Mogą sprzedać dwóch graczy!
Ktoś może umrzeć! Tłum może wedrzeć się na boisko.
Można zdobyć cztery gole.
Jedyna urocza rzecz to pocałunki do kamery.
„Pocałunek do kamery! Ależ to urocze!”
Amerykanie są nieco wstydliwi, ale to urocze.
Gdy kamera zatrzyma się na parze,
patrzą na siebie i mówią: „To my! Musimy się pocałować”.
Całują się, a Amerykanie krzyczą.
Wyobraźcie sobie to we Francji.
Kto wie, co taka para by zrobiła?
„Kochanie, to my. Musimy to zrobić”.
Nie było nas przez 25 minut.
Pamiętam, że jak oglądaliśmy razem mecze, tata prosił mnie o przyniesienie piwa.
Szedłem do kuchni jak krab.
Nie chciałem niczego przegapić!
Ale staram się uczestniczyć w kulturze amerykańskiej.
Znajomi wzięli mnie do „domu steka”.
To prosta koncepcja.
Chcesz zjeść stek, a to jest odpowiednie miejsce.
Ale nie robi się tak w przypadku innej żywności.
Nie ma apartamentu kurczaka.
Albo mieszkania ryby.
Dla pizzy mają chatkę.
Widziałem tam coś typowo amerykańskiego.
Gość klęczał przed kobietą, trzymając pudełeczko.
Pewnie była jego dziewczyną.
Prosił ją o rękę.
Nie, przykro mi.
Wszyscy w restauracji zareagowali podobnie.
Ja też zareagowałem emocjonalnie.
Tą emocją było zażenowanie.
„Nie robi się czegoś takiego w miejscu publicznym.
Zwłaszcza w »domu steka«! Co ty wyprawiasz?
Jak myślisz, czemu ona płacze?”
Spytałem Amerykanów: „Rozwody też są w miejscu publicznym?”.
Nie byłoby zabawnie? Kelner przynosiłby tort z dokumentami rozwodowymi.
„W porządku!” I wszyscy zaczęliby płakać.
A kelner: „Pewnie płacą państwo osobno?”.
Wszystkie pary myślą sobie teraz: „Nie, to nie tak.
Wcale tak nie jest”.
To była niesamowita trasa. Byłem nawet w Los Angeles.
Los Angele!
Mieszkańcy Quebecu zmieniają wszystkie nazwy miast!
Wymawiają je, jak im się podoba.
Powiedzą: „Bos-TON”, ale nie „Waszyng-TON”.
Kto tak postanowił?
„Los Angele”, prawda?
Los Angeles to ciekawe miasto.
Onieśmiela faceta.
Wszyscy tam trenują i mają duże mięśnie.
Trenują. Ja nie trenuję.
Nasza budowa ciała tam nie istnieje.
Widzę, że wszyscy mamy tę samą budowę ciała.
Nogi jak bagietki i brzuch jak kuskus.
Tam tego nie ma.
Jak zobaczycie tam gościa o tej budowie, to nie jest stamtąd.
Co nie znaczy, że jest Francuzem. Chyba że nosi szalik.
Nie wiem, czemu Francuzi lubią szaliki. Zawsze je noszą.
„Przecież jest ciepło, Mathieu!” „Nie obchodzi mnie to”.
Ale dobrze widzieć takich trenujących gości.
Chcą być przystojni, eleganccy, silni i muskularni na plaży.
Ja chcę wyglądać dobrze w ubraniu.
Bo gdy jestem goły z dziewczyną,
to już mi się udało, jeśli wiecie, co mam na myśli.
Trochę mnie to onieśmiela.
Najbardziej boję się chrapania w pierwszą noc z dziewczyną.
Oto, co robię podczas pierwszej nocy z kobietą:
siedzę przed telewizorem, aż ona zaśnie, i staram się powstrzymywać.
Problem w tym, że jeśli ktoś chrapie, to zawsze wydaje odgłosy.
Ci, którzy chrapią, myślą sobie: „To prawda.
Należę do tego klubu”.
Siedzisz przed telewizorem i...
Patrzysz na nią i pytasz: „Co to było?”.
Kiedyś spytałem nawet: „To szczeniak?”.
Potwornie chrapię.
Nie wiem, czy można chrapać elegancko, ale ja chrapię jak syn rolnika.
Nie wiem, jak to wytłumaczyć.
Jakbym umierał. Słyszeliście takie chrapanie?
Zawsze czuję się, jakbym umierał.
Co cztery minuty umieram, wracam do życia i znowu umieram.
Ludzie mówią: „Myślałem, że trzeba będzie cię reanimować!”.
Jeden z kumpli spytał: „Czemu nie zakładasz maski?”.
„Jeszcze gorzej! A jak zobaczy mnie w masce?”
„Zaczekaj, aż zaśnie, zanim założysz maskę”.
„A jak wstanie na siusiu w środku nocy
i zobaczy mnie jako pilota myśliwca?”
„Niespodzianka! Bawimy się w pilota!
Pilot i królewna. Gotowa, kochanie?”
Nie wiem, czemu o tym mówię. Zacząłem od Los Angeles...
To zawsze przytrafia mi się w Montrealu.
Widownia zawsze mną manipuluje.
Widownia decyduje. Szaleństwo.
Podczas jednego występu w Maroku
pewna pani chciała zrobić mi zdjęcie,
ale ponieważ przeszkadzało jej światło, zrobiła coś takiego.
Każda widownia jest inna, zaskakująca i fascynująca.
W USA, na przykład,
coś, co nazywamy bisem, tam nazywają „encore”.
Wzięli francuskie słowo, dodali angielski akcent
i wyjaśniają nam, co to znaczy.
„Wiesz, co to jest encore?”
„Tak, wiem. Encore to francuskie słowo”.
Tam tego nie robią.
Komicy i piosenkarze zawsze kończą występ, mówiąc:
„Dziękujemy, do widzenia!”. I schodzą ze sceny.
O co w ogóle chodzi z tymi bisami?
Artysta kończy występ i chowa się za kulisami.
Udaje, że idzie do domu, bo jest zmęczony.
Widownia udaje, że chce, aby wrócił na scenę.
To taka niepisana umowa między nami.
Artysta jest za kulisami, a widownia krzyczy: „Bis!”.
Artysta myśli: „To wzruszające! Co robić?
Mam iść do domu czy wrócić na scenę?”.
Wraca na scenę. Publika wiwatuje.
Mówi: „Nie spodziewałem się tego!”.
Gówno prawda.
Ale nie wiedziałem, że w USA jest inaczej.
Po pierwszym występie w Nowym Jorku schowałem się za kulisami.
Gdy wyszedłem, nikogo już nie było.
Poszedłem do domu.
Mówiliśmy o Los Angeles.
Bardzo ciekawe.
Los Angeles mnie onieśmiela.
Kumple chcieli wziąć mnie do restauracji.
Tam wszystko jest „najlepsze”. „To najlepsza restauracja”.
Uwielbiają fusion.
Jako że nie mają własnej kuchni,
biorą coś od innych i mówią: „To nasze”.
„To kuchnia w stylu fusion”.
Ktoś mi kiedyś powiedział: „Zabiorę cię na najlepszy japoński kebab”.
Powiedziałem: „Powinien być najlepszy. Jest jedyny na świecie.
A macie chińskie kuskus? Nie?”.
Podszedł kelner.
Wyglądał jak gwiazda filmowa. Przystojniak.
Przystojny osiemnastolatek.
„Jak się macie?” Jakby grał w przedstawieniu.
Spytałem: „Jakie czerwone wino serwujecie na kieliszki?”.
A on: „Moje ulubione to...”.
„Nie. Moje ulubione”.
Kto idzie do restauracji, żeby jeść ulubione danie kogoś innego?
Chyba że idziesz z żoną, która mówi:
„Ty weź rybę, ja wezmę kurczaka, i podzielimy się”.
A ty możesz sobie pomruczeć.
„Dobre?” „Oczywiście. Kazałaś mi to jeść”.
A w drodze powrotnej: „Smakował ci kurczak?”.
„Tak, choć smakował trochę jak ryba”.
Faceci to czasem straszni idioci.
Powiedziałem do kelnera: „Jest pan osiemnastoletnim Amerykaninem.
Proszę nie dawać mi rad w kwestii wina.
Jeśli zechcę napić się soczku, spytam pana o radę”.
Uwielbiam SMS-y.
Jestem trochę nieśmiały. Serio.
Na scenie jest w porządku, ale na co dzień wolę SMS-y.
Można pisać, co się chce.
Może to dlatego, że się starzeję,
ale nie rozumiem tych nowych emotikonów.
Napisałem do dziewczyny: „Pójdziemy jutro na drinka?”.
Odpisała: „Jasne. Dwie tancerki flamenco,
dwa fajerwerki, cztery kieliszki szampana...
małpa zasłaniająca twarz...
para czerwonych szpilek, lakier do paznokci, dwa budynki,
taksówka i bakłażan”.
Nie wiedziałem, co robić. Wezwałem do niej karetkę.
W Ameryce Północnej się randkuje.
Kojarzycie randkowanie?
Każdy rodzaj związku ma swoją nazwę i strukturę.
W Europie podoba mi się uwodzenie. Gra.
Ta niepewność i spontaniczność.
Dziękuję.
Świetne. Jak ci na imię?
Szczerze mówiąc, jestem nieco napalony.
Jak ci na imię?
Słucham? Johanne. „Jowanne”!
Poprawiła mnie! Powiedziałem „Johanne”, czyli dobrze,
ale jako że jest z Quebecu, to „Jowanne”.
Miło cię poznać. To twój chłopak?
Tak? To będzie gorąca noc.
Czym się zajmujesz?
Celniczka?
Johanne, mogę o coś spytać?
Czy ktoś kiedyś zaznaczył opcję „tak”
przy pytaniach o farmy i zwierzęta?
Serio, powiedział ktoś kiedyś: „Tak, byłem na farmie,
mam mięso i ser...
Nigdy nie byłem szczepiony.
Kocham wasz kraj!”.
Czy ktoś czasem zgłasza rzeczy do oclenia?
Nie każdy zgłasza. Wtedy wypuszcza się psy.
Bo koty mają to gdzieś.
Jak kot poczuje kiełbasę, to tylko kichnie.
Pracujesz na lotnisku?
Pracujesz w biurze.
Zajmujesz się poważnymi sprawami.
To ty rozwiązujesz problemy. Rety, Johanne.
Zabawne, mam mieszane uczucia.
To równocześnie przerażające i podniecające.
Wyobrażam sobie ciebie w mundurze,
jak krzyczysz na mnie, bo przywiozłem sobie tadżin.
Jaka była najdziwniejsza rzecz, jaką widziałaś?
„Rety, nie wierzę, że włożył to do walizki”.
Kanapki.
Wyobraźcie sobie Johanne na odprawie Królewskiej Policji Konnej.
„Mamy problem. W walizce jest kanapka”.
„Czy wie pan, że przywiózł pan kanapkę do Quebecu?
Z szynką i serem?
To niezbyt koszerne”.
Świetnie, Johanne.
A czym zajmuje się twój chłopak?
Jest perkusistą heavy metalowym.
Moja droga, ten występ będzie emitowany we Francji, więc przetłumaczę.
Perkusista hard rockowy.
Super! Heavy metal?
Nie masz zbyt dużo włosów, jak na metalowca.
Johanne nadrabia za ciebie. To niesamowita para!
Przegląda twoje rzeczy, zanim wyruszysz w trasę?
„Kochanie, rób, co chcesz, nawet z dziewczynami.
Tylko nie wkładaj kanapek do walizki”.
Proszę o oklaski dla Johanne!
Gdy pierwszy raz występowałem w Nowym Jorku,
moja mama chciała to zobaczyć.
Wsiadła do samolotu i przyleciała.
Moja mama nie mówi po angielsku.
Ale skomentowała mój występ.
Taka właśnie jest moja mama. Powiedziałem: „Nie znasz angielskiego”.
Ona na to: „Nie, ale znam mojego syna”.
To był trudny wieczór.
Mówiłem po angielsku przed nieznaną widownią,
a niektórzy jedli hamburgery.
Gdy zszedłem ze sceny, powiedziałem: „Mamo, nie podobało mi się”.
Ona na to: „Nie, kochanie, tak to wyglądało ze sceny.
Ja siedziałam na widowni. Było jeszcze gorzej”.
To najzabawniejsza kobieta świata. Nawet nie zdaje sobie z tego sprawy.
Kiedyś przyszła do mnie siostra. Była chora. Akurat zadzwoniła mama.
Siostra odebrała i mówi: „Halo?”. A mama: „Co się dzieje?”.
Siostra mówi: „Jestem chora”. A mama: „Szybko, do kuchni.
Przygotuj wrzątek z cytryną, cynamonem i solą.
Daj to bratu, zanim złapie to samo!”.
Mój tata to też niezła osobowość.
To bardzo ciekawy człowiek.
I nieświadomie zabawny. Nie komunikuje się z nikim.
Typowy marokański tata. Nie rozmawia.
Tylko gestykulacja i miny.
Zna ktoś ten groźny gest?
Gdy próbowałem tego w USA, ludzie się wkurzali.
Są dwie szkoły. Jedna to: „Nie powinieneś tego robić.
Tatuś musi z tobą porozmawiać i wyjaśnić, o co chodzi”.
Jest jeszcze to.
To oznacza: „Wpakuję ci tego buta do gardła, synu”.
Typowy marokański tata. Zero cierpliwości do dzieci.
Gdy bawiliśmy się w chowanego, nie szukał nas.
Przysięgam. Mówił: „Chowajcie się”. I wychodził do pracy.
Całymi dniami i nocami siedzieliśmy w szafach.
Najgorsze, że słyszeliśmy, jak mama mówi: „Szukaj ich!”.
A on na to: „Nie lubię tej zabawy! Daj mi spokój!”.
Buduję dom w Marrakeszu.
Jest w budowie od roku 1987.
Mój elektryk zamontował system, jakiego nie ma nikt na świecie.
Jestem jedynym człowiekiem, który przy włączeniu mikrofalówki...
otwiera drzwi garażu.
Spytałem elektryka: „Hamid, jak to zrobiłeś?”.
A on mówi: „Robię to co ty. Improwizuję. I taki jest efekt”.
Ten dom w Marrakeszu przyprawia mnie o ból głowy,
spowodowany tym, co może dziać się tylko w Maroku.
Pracowałem w USA i odbierałem te surrealistyczne telefony:
„Panie Gad, wybuchł basen”.
Dla mnie problemem nie jest problem techniczny czy mechaniczny.
To można naprawić.
Ale jak ten gość wymyślił, że basen może wybuchnąć?
Spytałem: „Nie było tam Hamida?”.
Odpowiedział: „Tak, był w basenie”.
Pomyślcie, co sobie wyobraziłem.
Za kilka dni muszę tam lecieć.
Nienawidzę podróżować, bo nienawidzę lotnisk.
Na lotnisku zawsze masz pięć minut, by złapać samolot, więc biegniesz,
albo musisz czekać pięć godzin i chcesz się zabić.
„Co mam robić?” Można oszaleć!
Ludzie z poduszkami podróżnymi działają mi na nerwy.
Nie wiem czemu. Nienawidzę tego.
Chodzą jakby nie mieli na sobie poduszki podróżnej.
Zakładają ją codziennie rano?
Poduszka podróżna to jedyna rzecz, którą zakłada się przed użyciem.
Nie robimy tak ze szczoteczką do zębów. „Umyję je później”.
Nie robimy tak z prezerwatywą. „Nigdy nie wiadomo”.
Nie lubię też przechodzić kontroli bezpieczeństwa.
Johanne.
Nie chcę robić tej pozy, jaką każą robić przy prześwietleniu.
Znacie tę pozę?
W USA każą tak stać przed aparatem rentgenowskim.
Aby upewnić się, że nie macie nic, co mogłoby zabić innych.
Ale używając tego aparatu, zabijają was.
Za 15 czy 20 lat będziemy się trzęśli podczas prześwietlania.
„Co ci się stało?” „Za dużo prześwietleń
na lotniskach”.
Po prześwietleniu i tak was przeszukują.
Jestem wkurzony, więc mówię: „Przeszukajcie mnie.
Ale najpierw musicie mnie złapać”.
Gdy zaczyna, mówię: „O mój Boże!”.
Kiedyś ochroniarz spytał: „Ma pan coś w kieszeni?”.
Powiedziałem: „Niech pan sprawdzi”.
Ostatnio podróżowałem pierwszą klasą.
Dziękuję. To właśnie Ameryka Północna.
We Francji ktoś krzyknąłby: „Dupek!”.
Siedziałem w pierwszej klasie, ubrany jak na co dzień.
Czapka baseballowa, mimo że nie kumam, jeansy i buty do biegania.
Pewien gość patrzył na mnie, jakby mnie osądzał.
„Ten człowiek na pewno nie jest w odpowiedniej klasie”.
Nie wiem czemu, ale chciałem bronić swoich praw,
a najlepsze, co mogłem zrobić, to podrażnić się z nim,
żeby zapamiętał mnie do końca życia.
Zacząłem się zachowywać jak szaleniec, który nigdy nie widział pierwszej klasy.
Wskazałem na miejsce, za które zapłaciłem i na które miałem bilet,
i spytałem: „Myśli pan, że mogę tu usiąść?”.
„Nie, chyba że podróżuje pan pierwszą klasą”.
Powiedziałem: „Proszę nikomu nie mówić. Może nikt nie zauważy”.
Usiadłem i zacząłem bawić się przyciskami.
Powiedziałem: „Tu jest dużo fajniej niż z tyłu!”.
Gość wezwał stewardessę.
Powiedział: „Ten pan chyba nie podróżuje pierwszą klasą.
Trzeba go...”.
A ja za plecami stewardessy robię coś takiego.
Stewardessa mówi: „Przepraszam, muszę sprawdzić pańską kartę pokładową”.
Mówię: „Nie ma sprawy, ale nie tu. Nie chcę, żeby ją widział”.
Dałem jej tę kartę, a ona: „Przepraszam, panie Al... El...”
„W porządku, dobrze pani idzie”.
„Przepraszam. Proszę wracać na miejsce”.
A do tamtego: „Wszystko w porządku. Ten pan tu siedzi”.
Odwróciłem się i powiedziałem do niego:
„Wszystko w porządku.
Dałem jej 20 dolców”.
Montreal! Dziękuję bardzo!
Dziękuję! Byliście świetni!
Dziękuję!
Tłumaczenie: Anna Dyba